Chauffeur 'Buurt-mobi' Martin

Lucy de Vries is een knappe, kleurrijke en vrolijke dame uit Hilversum, die getrouwd is en een dochter heeft van 25 jaren jong en ook eigenaar is van een hondje. Oorspronkelijk komt Lucy uit Rotterdam en is daarbij een trouwe Feyenoord fan. Haar hele schoonfamilie is voor Ajax dus een beetje tegengas is goed, lacht ze me toe. Lucy heeft ruim 30 jaar in de IT-wereld gewerkt, een pittige wereld waar ambitie en ego hoog in het vaandel staan. In deze IT-periode had ze een tussenpose en heeft Lucy zo’n 6 jaar gewerkt als docent Beeldende Kunst en Vormgeving op een middelbare school in de Bijlmer en dat deed ze met veel plezier. Met pretoogjes vertelt ze over deze school, die 2 jaar brugklas hanteerde waardoor VMBO-Basis en Vwo-leerlingen samen in de klas zaten. Dat was gedifferentieerd lesgeven. Lucy wilde meer dan alleen ‘een uurtje creatief zijn’, dus ook echt leren. Bijvoorbeeld over je fijne motoriek ontwikkelen, over culturen en achtergronden, de maatschappelijke waarden van kunst & cultuur. Ook gesprekken over hoe je eruit ziet, welke keuzes maak je, hoe kijk je naar de wereld? Dan kom je de verschillende niveaus van communiceren tegen. Het mentorschap vond Lucy het leukst, dan leer je de leerlingen kennen en volg je hen de twee brugklasjaren lang. “Maar ja, bij 1 of 2 uur lesgeven, ruim je samen op en de volgende 30 leerlingen komen de klas, soms met veel bombarie erbij, alweer binnen en dat gaat de hele dag en week door. Daar had ik het geduld op een gegeven moment niet meer voor.” Het mooie van deze school was wel, dat leerlingen werden beoordeeld naar niveau. Er werd gekeken naar het niveau van de leerling en als die het goed had gedaan dan was het Voldoende. Had diegene het beter gedaan, dan een Goed. Zo werd er dus niet met cijfers gewerkt maar met waarderingen. Het sociale gedrag werd eveneens besproken, hoe ga je met je medeleerlingen om en met de docenten? Dat is super, dat systeem past heel erg bij Lucy. Iemand vroeg eens aan Lucy: “Met hoeveel bruine kinderen werk je nu?”, waarop Lucy goudeerlijk antwoordde: “Geen idee, ik werk met leerlingen”. Na die onderwijsjaren ging Lucy terug naar de IT-wereld, dat ze een paar jaar volhield. Wat volgde was een periode in de ziektewet, dat duurde een tijdje tot het begon te kriebelen. Ze wilde iets gaan doen, verantwoordelijkheid dragen, onder de mensen zijn en iets toevoegen; een vorm van zingeving voelen. Lucy had zich al ingeschreven bij de Vrijwilligerscentrale en zag daar enkele leuke vacatures waarop zij reageerde. Maar de gewenste betrokkenheid en de uitgebreide voorbereiding daarbij was simpelweg net iets teveel verantwoordelijkheid. De Nieuwsbrief van de Vrijwilligerscentrale Hilversum bracht daar verandering in; een oproep voor hulp bij de VC zelf. Graag dacht Lucy! Zo kwam ze terecht bij de Vrijwilligerscentrale Hilversum achter de laptop, ondersteuning bij het registreren, mailen, schema’s en grafieken maken en veel in Excel werken. Lucy wil graag het idee hebben dat ze het kan en dit kan ze uiteraard goed. Na een prettige kennismaking met Nicole is ze alweer een half jaar ‘in dienst’. Voor haar is het werk overzichtelijk, klein kantoor, geen druk wat heel fijn is, en het klikt met Nicole, heel relaxed en schept plezier. Laatst was er een teamoverleg met alle VC’s van Versa en voor een onderdeel was Lucy daarbij, omdat zij een registratieonderdeel had aangepast. Waarop VC-collega Tanya zei: “Ik wil ook een Lucy!” Dat is het leukste van vrijwilligerswerk vertelt Lucy, dat je zo wordt gewaardeerd. “Ik bloeide er helemaal van op en fietste fluitend naar huis!” Na al die jaren in de IT-wereld op hoog niveau en onder hoge druk te hebben gewerkt is wat je doet vanzelfsprekend geworden. Hoe anders voelt die oprechte waardering die ze nu ontvangt. En dat ze iets toevoegt aan het werk van de anderen. “Dat is wat vrijwilligerswerk bij je doet”, vervolgt Lucy, “dan verandert er iets bij je. Je neemt een stap naar vrijwillige inzet en daarmee vind je de ander belangrijk, soms belangrijker dan jezelf. En als je ziet wat jouw inzet bij een ander doet, dat is oprechte waardering. Verrassend wat je ervoor terug krijgt! Het is een cliché ‘geven is leuker dan krijgen’ maar echt waar. Met geven maak je immers verbinding met de ander, bij krijgen ligt de focus op wat je krijgt en minder op wie dat geeft.” Bezige bij Lucy heeft naast haar vrijwillige inzet, haar gezin en huishouden ook een aantal hobby’s: ze is graag creatief met naaien, kantklossen, breien, en boetseert ze met liefde. In de toekomst wil ze een soort kast voor thuis gaan maken. Al eerder heeft ze een kapstok en bijzettafeltjes gemaakt, een volgende keer wordt dat dus een serieus meubelstuk. Daarnaast houdt ze van lezen, fietsen, wandelen met de hond en gaat ze regelmatig naar het Filmtheater in Hilversum. Gelukkig heeft ze een Cineville-pas, waardoor ze vaak in het Filmtheater te vinden is. “Met zo’n pas ga je vaker en zie je werkelijk parels van films.” Elke maandagmorgen werkt Lucy de Vries bij de Vrijwilliger Vrijwilligerscentrale Hilversum. Bedankt Lucy voor je verhaal!

Andre Hersbach is inmiddels 3 jaar als Energiecoach actief bij Hilverzon, dat hij vrijwillig doet naast zijn betaalde baan als professioneel Tuinman. Hij raakte via de BNR-Radio geïnspireerd op het gebied van energie, de transitie naar zonnepanelen en bewustwording van gas- en elektra verbruik. In combinatie met het fysiek zware werk van een tuinman wilde Andre een switch maken en tegelijkertijd iets van betekenis willen zijn. Voilà, dan wordt je toch Energiecoach! Bewustwording Na een training van 7 avonden waar hij gespreksvaardigheden heeft geleerd, tools meekreeg voor het op gang brengen van gesprekken en enige technische kennis heeft opgedaan kon hij aan het werk. Hij is actief in alle wijken van Hilversum, vooral de huizen uit de jaren ’50, waar veel te besparen valt. Met zijn beroep als tuinman heeft hij altijd een openingszin, want een tuin is het verlengde van het huis. Andre probeert bewustwording te creëren bij de mensen thuis, zodat ze een stap kunnen zetten naar verandering. Het zijn vaak de simpele dingen, vervolgt hij, zoals een tochtstrip bij de voordeur en een gordijn ophangen of folie achter de CV plakken, het gebruik van ledlampen en bij dubbele ramen kan hij jou laten zien hoe oud ze zijn. Sommige mensen hebben reeds veel zaken op orde en andere nauwelijks of juist niet. Dat is helemaal niet erg. Energievreter Andre is niet technisch maar brengt wel goed nieuws, want met hem kun je bewust worden van je uitgaven aan gas en elektra. Met een P1-meter op zak kan hij het aan iedereen laten zien waar en wanneer er veel wordt energie verbruikt en geeft hij je tips wat je eraan kunt doen. In de winter heeft Andre veel gezinnen en huizen bezocht, wel 4 tot 5 per week! En dat is ook nodig want er zijn veel Hilversummers die graag geïnformeerd willen worden door een Energiecoach. Er zijn zo’n 20 coaches aan het werk bij Hilverzon, waarvan 15 actief. Voor de maanden maart en april hebben ze er veel meer nodig i.v.m. verschillende acties van gemeente Hilversum. Andre vervolgt met een voorbeeld dat een gezin heel veel moest betalen, dus hij met zijn P1-meter aan de gang en elk vertrek van het huis werd opgemeten. Toen bleek dat de vloerverwarming in de badkamer veel uitsloeg. Tja dat is een energievreter, dus omlaag en minder vaak aan. Hardlopen Andre heeft 15 jaar bij de IT gewerkt bij vele (beurs gerelateerde) bedrijven, maar daar werd hij ongelukkig van. Hij is toen gestopt en via het UWV is hij begonnen als zzp-er Tuinman. Daarvoor maakte hij zijn eigen website en flyer, kocht gereedschap in en is gewoon gestart. Een man met een missie! In de tussentijd heeft hij ook businessplan geschreven voor energiecoach (hoe toevallig!) en wilde hij hardloopcoach worden voor mensen die uit balans zijn en middels met hardlopen een beetje op weg helpen. Inmiddels zit Andre zelf op hardlopen bij de Gooise Atletiek Club Hilversum (GACH) en geeft hij ook les aan een groep van 15 jeugdigen die enigszins verstandelijk beperkt zijn. Dat doet hij met liefde omdat hij de waarde ziet en voelt, dat sporten voor deze doelgroep een belangrijke sociale functie heeft naast het sporten zelf. Dat is ook het motto van Andre “lekker bezig blijven anders kak je in.” Contact Als Tuinman heb je vaak bijzondere en soms gevoelige gesprekken met de eigenaar van de tuin. Dat is mooi. Bij het vrijwilligerswerk als Energiecoach spreek je ook mensen, dat vaak beperkt blijft tot het onderwerp energieverbruik, maar toch. Contact hebben met je medemens, luisteren naar elkaar, aandacht hebben voor elkaar, is heel simpel en belangrijk. “Daarmee kan je mensen blij maken, helemaal als zij bewust worden van hun energieverbruik en daardoor minder hoeven te betalen.” Natuurschoon Als geboren en getogen Hilversummer wordt hij blij van de mooie natuur in en vooral om zijn stad. “Veel natuurschoon hebben we hier! Wel jammer dat het soms enorm drukbezocht kan zijn”. Mocht je Andre tegenkomen bij u thuis, dan bent u in goede handen. Voorlopig blijft hij als Energiecoach actief, want als hij mensen op weg helpen op dit gebied kunnen we allemaal een kleine bijdrage leveren en verschil maken voor een groenere wereld. Bent u nieuwsgierig geworden voor een training als Energiecoach in Hilversum? https://www.versavrijwilligerscentrale.nl/o/HilverZon/vacatures/Help-je-buurtbewoners-en-word-energiecoach/18548

Via de Meedoen balie bij het COA vond de eerste ontmoeting plaats tussen Nicole van de Vrijwilligerscentrale en Shukri. Shukri is Koerdisch komt uit Syrië en verblijft in Gooiland, de opvanglocatie van het COA in Hilversum. Hij is nu 5 maanden in Nederland en wacht op een verblijfstatus. Drie keer per week volgt hij een uur Nederlandse taalles en het valt gelijk op hoe goed hij in die korte tijd al Nederlands kan spreken. ‘Nederlands is nu mijn taal’ zegt hij. In Syrië had hij een welvarend en goed leven. Hij had 10 winkels, een mooi huis, een boerderij met landbouwgrond waar hij gewassen verbouwde. Daarnaast had hij een centrum waar hij werkte als hij fysiotherapeut, want dat is zijn beroep al 28 jaar. De situatie in Syrië is niet goed en onveilig. Laatst kreeg hij bericht dat zijn vrouw die nog in Syrië verblijft gewond is geraakt bij een Turks bombardement in zijn regio. Zij is geopereerd, gelukkig gaat het nu weer wat beter met haar. Zijn twee dochters verblijven ook nog in Syrië, de één is gehuwd en de ander is vrijgezel, zij zijn ingenieur. Shukri belt ze bijna dagelijks. Zijn zoon woont in Duitsland en heeft inmiddels de Duitse nationaliteit gekregen. Hij studeert daar computertechniek. Shukri is via een heftige vluchtroute via Turkije, Roemenië en Duitsland in Nederland terecht gekomen. Hij vertelt over lange en moeizame wandelingen door de bergen, over een muur van 3,5 meter heen klimmen en vervolgens naar beneden moeten springen. Een actie die gebroken voeten en ander verwondingen veroorzaakt bij zijn vluchtgroep. Hoe de kogels om zijn oren vliegen bij de grens van Turkije, die andere verwonden en waardoor sommige zelfs stierven. Shukri vertelt over Roemenië waar hij 5 dagen buiten op een balkon verblijft met alleen water. Eten kopen kan maar 3x zoveel meer dan normaal. Hoe zijn telefoon tijdens de reis kapotging en hij deze kwijtraakte in Duitsland en hoe hij daar door een vrachtwagen in de middle of nowhere werd achtergelaten. Er zou een auto komen die hem verder zou brengen naar Nederland maar die kwam niet. Na 24 uur en een verschrikkelijke, pikdonkere nacht in de regen, ellende en de wanhoop nabij, zag hij gelukkig iemand, die hem hielp, ophaalde en opving. En zo kwam hij in Nederland terecht. Shukri hoopt in Nederland een nieuw leven op te bouwen. Hij noemt de vriendelijkheid van de mensen, de mensen groeten je hier zegt hij. Het liefst wordt hij natuurlijk herenigd met zijn vrouw. Via de Vrijwilligerscentrale werkt hij nu sinds tien maanden als vrijwilliger, bij Amaris met handmassage bij ouderen en bij Entermedia als krantenbezorger. Shukri is dankbaar voor de opvang in Nederland en blij om iets terug te kunnen geven aan de maatschappij en mensen hier. Hij wil goed doen voor anderen, dat is zijn doel nu. Zijn ogen stralen als hij vertelt hoe hij de oudere mensen bij Amaris helpt. Voor hem is het geven van handmassage iets eenvoudigs want in Syrië behandelde hij als fysiotherapeut mensen met ernstige fysieke klachten, verlamming door beroertes, rug, nekklachten, klachten aan gewrichten etc. Shukri vertelt over een patiënt die hij in Syrië had, die halfzijdig verlamd was en alleen nog via een maagsonde gevoed kon worden. De patiënt was door vijf artsen eigenlijk al opgegeven toen Shukri de patiënt ging behandelen. Na 6 maanden en dagelijkse behandelingen begon de man beter te eten en zien en kon de man een paar stappen lopen. Ook bezorgt Shukri wekelijks kranten in een 4-tal wijken in Hilversum, dat doet hij elke donderdag. Het Hilversums Nieuws en de extra editie wordt door hem persoonlijk bezorgd in uw brievenbus. Dat doet hij met plezier en overtuiging, en hij mist geen enkele brievenbus! Dat is prettig voor hem, want hij leert hierdoor Hilversum kennen en zijn Nederlandse taal wordt beter. Bovendien verdient hij een klein beetje. Met dat geld kan hij iets kopen voor zichzelf zoals goede schoenen. Alleen Shukri heeft geen fiets, alles doet hij lopend en al bijna een jaar lang. Het COA heeft geen fiets voor hem, zo ook Entermedia en wij niet, maar misschien u wel? Is er iemand in Hilversum die een fiets voor Shukri heeft? Shukri is blij in Hilversum, hij wil niet meer terug naar Syrië, naar zijn ‘oude’ leven. Hopelijk wordt het mogelijk voor hem om hier een bestaan op te bouwen samen met zijn vrouw en moeder (zijn kinderen zijn groot en getrouwd, hebben hun eigen leven) en dan ook zijn oude beroep als fysiotherapeut uit te oefenen. Dat is zijn grootste wens!