Ik heb de tango leren dansen van een bewoner

Lena van Dun (20) werkt naast haar studie geneeskunde wekelijks als vrijwilliger bij verzorgingshuis Hogewey. “Meestal help ik bij het danscafé, dat is zo leuk! Maar mijn studierooster is elke week anders. Dus soms kan ik niet, of dan ga ik op een ander moment in de week. Het is heel flexibel, echt fijn.”

Aan een studie geneeskunde zouden de meeste mensen al hun handen vol hebben. Dat geldt niet voor de twintigjarige Lena uit Weesp. Ze is tweedejaars geneeskundestudent aan de VU. “Ik heb elke maand tentamens, dan moet ik veel leren.” Toch doet ze veel dingen naast haar studie. “Ik ben lid van de studentenvereniging IFMSA-VU, waar ik voorzitter ben voor de werkgroep Health Across Cultures. Een hele mond vol hè?” Ze lacht. “En ik ben lid van de vereniging voor gynaecologie, obstetrie en kindergeneeskunde, dat heet SGOK Amsterdam. Daarbij ben ik ook een buddy voor internationale studenten: ik help ze wegwijs worden in Nederland en we doen leuke activiteiten zoals een pubquiz of picknick.”

‘Hele middag dansen’

Naast haar drukke studie en alle nevenactiviteiten, is Lena ook een actieve vrijwilliger. Zo hielp ze in juni bij het opstarten van het huis voor Oekraïense vluchtelingen in Weesp. En ze is vrijwilliger bij verpleeghuis Hogewey. “Daar ben ik een keer per week, meestal op vrijdagavond bij het danscafé.” Lena begint te stralen. “Dat is zo leuk. Er staat oude muziek op, zoals Elvis. Mensen mogen dansen, maar niet iedereen kan dat. Als mensen in hun stoel zitten en meedeinen met de muziek, dan zie je ze ook genieten. Heel mooi vind ik dat.”

Lena brengt en haalt de bewoners voor het danscafé, helpt met drankjes en hapjes en doet zelf ook af en toe een dansje. “Ik heb leren tangodansen van een bewoner, dat was geweldig. En soms sta ik met bewoners een hele middag te dansen. Dus niet alleen de bewoners worden vrolijk van het danscafé, ik ook.”

Flexibel

Door personeelstekort is het danscafé nu verplaatst naar vrijdagmiddag, vertelt Lena. “Dat is jammer, want door mijn studie kan ik dan niet. Maar bij Hogewey zijn ze heel makkelijk, ze zijn gewoon blij met alle momenten dat ik er ben. Als ik vraag of ik op een andere tijd of dag mag helpen, dan kan dat.” Ze glimlacht.

“Er zijn ook weken dat ik er niet ben, als ik het bijvoorbeeld druk heb met tentamens. Of als ik ziek ben, want dat kan natuurlijk ook. Doordat Hogewey zo flexibel is, kan ik dit vrijwilligerswerk goed naast mijn studie doen.”

Lena laat haar telefoon zien. “Ik zit ook in de flexgroep van Hogewey. Dat is een groep vrijwilligers die af en toe iets willen doen. In de appgroep wordt dan door iemand van Hogewey een oproep geplaatst.” Ze wijst naar het scherm. “Kijk hier: Kan iemand vrijdag om 14 uur helpen bij het schilderen? Nou, daar kan je dan op reageren als je kan. Zo was er van de zomer een zomermarkt, waar ik – door te reageren in de flexgroep – poffertjes heb gebakken voor de bewoners.”

“Doe iets waar je energie van krijgt’

De reden dat Lena een aantal jaar geleden is begonnen met vrijwilligerswerk, is omdat ze geneeskunde wilde studeren. “Om bij die studie binnen te komen, moet je een goed CV hebben. Vrijwilligerswerk staat daar goed op. Toen ben ik op zoek gegaan en bij Hogewey terechtgekomen.”

Lachend vertelt ze: “Mijn moeder zegt altijd dat je dingen moet doen waar je energie van krijgt. Nou, van de bewoners in Hogewey krijg ik energie. Ik word heel blij als ik de mensen daar kan helpen. Ze zijn ook zo lief! Ze geven mij complimenten, zoals: ‘wat zit je haar leuk’ en ‘je bent een schat’,” ze giechelt. “Echt heel leuk. En soms moet ik een bewoner ook geruststellen, omdat hij of zij ergens van schrikt of een situatie niet begrijpt. Dus voor mij is het ook nog leerzaam.”

De studente merkt dat ze ook steeds meer bewoners van het verpleeghuis leert kennen. “En zij herkennen mij ook. Dan kletsen we gezellig. Helpen bij Hogewey voelt daarom voor mij niet als werk, maar als een hobby. Ik geniet als ik daar ben, ik voer leuke gesprekken, leer mensen kennen en het staat nog goed op mijn CV ook.”

‘Je maakt mensen blij’

Ook al weet ze dat veel medestudenten het druk hebben met de studie en bijbaantjes, toch zou Lena vrijwilligerswerk aan hen willen aanbevelen. “Het voelt heel goed om iets te doen zonder dat je er iets voor krijgt. Je maakt mensen blij en daar word je zelf weer blij van. Als je net als ik kiest om vrijwilligerswerk te doen in een verpleeghuis, dan leer je ook nog eens mensen kennen waarmee je gezellig kunt kletsen. En er zijn bitterballen,” grapt ze erachteraan.

“Natuurlijk heb ik veel lol met de bewoners, maar het is ook vaak serieus. Sommige mensen wonen al hun hele leven in Weesp. Zij kunnen prachtig vertellen over hoe Weesp vroeger was. Dat vind ik heel interessant, al die levenservaring. Dus vaak zit ik niet alleen blij en vol energie op de fiets als ik van Hogewey naar huis ga, maar ook nog eens een stukje wijzer.”