Voetbalvereniging SC 't Gooi

Tijdens de opening van de tweede Buurt-mobi in Kerkelanden afgelopen vrijdag 11 april bij wijkcentrum De Koepel raakte ik in gesprek met chauffeur Martin. Tussen het bonte gezelschap van vrijwilligers, inwoners en speciale gasten en onder de feestelijke vlaggetjes staan de twee Buurt-mobi's te pronken, de ene is grijs en de andere rood. "Die rode gaat straks een promotour doen in andere wijken" vertelt Martin, "daarmee laten we zien hoe het werk". De Buurt-mobi is namelijk een groot succes in Kerkelanden en vele inwoners zijn daar blij mee. Martin woont zelf in Kerkelanden. Twee jaar geleden is hij gestopt met zijn werk bij de Politie, dat hij in Baarn, Soest, Bunschoten en Spakenburg uitvoerde. Martin verhuisde toen naar Hilversum waar hij vrijwilligerswerk deed bij sportvereniging Olympia '25. Want stilzitten is niets voor Martin, "ik moet toch ergens mijn pensioen mee verdienen?" vertelt hij lachend. Dat vrijwilligerswerk deed Martin met plezier totdat hij de advertentie zag 'Buurtmob-chauffeurs gezocht'. Dat sprak hem gelijk aan, vooral ook omdat Martin echt iets wilde betekenen voor iets of voor een ander en het liefst zonder stress. Martin reageerde op de advertentie en maakt een afspraak met Monique van de Buurt-mobi. Hij is toen binnengelopen bij De Koepel, maakte kennis met Monique en het klikte meteen met haar. Zeker omdat zij ook bij de Politie heeft gewerkt, dus die zaten gelijk samen te kletsen. Ja, de functie 'chauffeur Buurt-mobi' was precies wat Martin wilde gaan doen, iets sociaals in de wijk en het leek hem hartstikke leuk werk. Na deze kennismaking en natuurlijk een een rij-test was hij geslaagd! Voor Martin geldt 'vrijwilligerswerk is vrijwillig maar niet vrijblijvend', dat motto draagt hij hoog in het vaandel. Dus afspreken is uitvoeren en niet lullen maar poetsen. Samen met andere chauffeurs hebben ze een app waarin ze de ritten verdelen, voor elkaar invallen en elkaar ondersteunen. Elk dagdeel van de week (exclusief het weekend) is gevuld met een chauffeur. Martin draait een vaste dienst per week en valt in waar het nodig is. Verder houdt hij de week vrij voor sporten in de sportschool, fietsen en gezellige uitjes met zijn vrouw. Wanneer hij op vakantie gaat (met de caravan naar Frankrijk) vallen zijn mede-chauffeurs voor hem in. Wat spreekt jou zo aan aan deze functie, Martin? Vooral de gesprekken die je hebt met de mensen, de Buurt-mobi is een middel en de gesprekken zijn vaak het doel. Vorm van alleen-zijn dat je met een gesprek in een Buurt-mobi neutraliseert. Mensen in beweging houden, zodat zij onder de mensen blijven en anderen tegenkomen in het winkelcentrum. Soms moet hij de mensen geruststellen als hij ze naar de wachtkamer van een huisarts brengt; 'geeft niets hoor als het uitloopt, ik wacht op u'. Martin belt of appt dan met de planner en wordt er iets verschoven in het rooster, zodat hij op degene kan opwachten en weer veilig naar huis kan brengen. "Dan stel je de mensen gerust en dat maakt hen blij". En die flexibiliteit maakt Martin ook weer blij. Of als hij hoort van de mensen dat ze meer moeten lopen, dan lopen ze zelf naar het winkelcentrum toe en haalt Martin hen alleen op van het winkelcentrum met de boodschappen. "Dat noemen we een enkel ritje", vertelt hij. Soms hoort Martin hele verhalen, van een het-ene-oor-in-en-het-andere-oor-uit gesprekken tot en met hele serieuze en gevoelige onderwerpen. Dan wordt er gevraagd "U geeft het toch niet door he?" en stelt Martin hen gerust met de woorden "Nee hoor, alles wat u zegt blijft bij mij". Dan zie je de geruststelling over de gezichten glijden. Een enkele keer heeft Martin gesprekken gehad over euthanasie. Iemand wilde euthanasie gaan doen en ging daarvoor meerdere malen naar de huisarts en het ziekenhuis. Dan praat je over je dat onderwerp en de beweegredenen en dat maakt echt indruk. Op een gegeven moment hoorde hij diegene zeggen; "Nou Martin, dit was de laatste keer". Dat blijft dan hangen, vertelt Martin. Martin vindt het chauffeur werk dankbaar en doet het met veel plezier. Na een middag is hij vermoeid maar tevreden. De Buurt-mobi heeft een kleine cabine en mensen praten gemakkelijk in een kleine ruimte tegen een 'vreemde'. "Soms voelt het als Joris Linssen in de taxi!" vertelt Martin met een lach op zijn gezicht. Met dank aan Buurt-mobi chauffeur Martin en medewerkers van De Koepel.

Het is dinsdagochtend en tegenover mij zit een energievolle en knappe vrouw, Ingrid van Kessel. Ben je 61 jaar vraag ik? Jemig, dat zou ik je niet geven, mooie huid, een stralende glimlach en ogen die de wereld inkijken. Sinds vier maanden is Ingrid actief bij de kynologenclub Gooi en Eemland, daar is zij gastvrouw op de zondagochtend (om de week). Wel vroeg opstaan vertelt ze, maar als de mensen binnen komen, dan ruikt het al naar koffie. Gezellig praatje over de honden, koffie/thee en overige catering verzorgen voor de cursisten en aan het eind van haar dienst de kantine weer netjes achterlaten. Dit doet zij met veel plezier. Zo'n 40 jaar geleden is Ingrid begonnen bij facilitaire zaken (toen nog Civiele Dienst) in het Diakonessenhuis in Utrecht als assistent hoofd schoonmaakdienst. Dat deed ze met plezier, passie en toewijding. Haar leergierigheid heeft haar ver gebracht. Ze werd na enkele jaren hoofd schoonmaakdienst binnen het Diak en na een fusie van het ziekenhuis in Zeist, heeft ze daar ook de schoonmaakdienst gereorganiseerd. Ingrid is goed in het organiseren van zaken. Toen de zogenaamde ‘rooster-vrije-dagen' werden ingevoerd dacht ze samen met een goed bevriende collega ‘wat gaan we doen met die vrije tijd?’ De keuze werd gemaakt, een eigen bedrijf werd opgezet. Ze verzorgenden aanbestedingen voor schoonmaakbedrijven, gaven les en examineren bij de stichting SVS door het hele land. Voor de klas staan tegenover schoonmakers en vakspecialisten was nieuw voor haar, maar Ingrid vond het leuk om kennis over te dragen en mensen te enthousiasmeren. Naast al haar werkzaamheden, had Ingrid ook hobby's, een van haar grote passie waren honden. Ingrid wilde heel graag een hondje. Die kwam enkele jaren later. Met haar honden deed ze cursussen, zoals puppycursus, A en B cursus, ringtraining en doggydance. Jawel u leest het goed, dansen met je hondje. Bij deze cursussen heeft ze vriendinnen leren kennen. Ze maakten afspraken om met hun honden te wandelen en samen leuke dingen te doen. In deze tijd ging Ingrid van fulltime naar parttime, zodat ze meer tijd had voor de hond. Daarbij veranderde ze van werk en werd secretaresse bij verschillende afdelingen zowel binnen het Diakonessenhuis en later ook bij twee andere werkgevers. Ingrid is getrouwd en woont met haar man sinds een jaar in Hilversum. Ze heeft het hier erg naar haar zin en onderneemt veel. Daarvoor heeft ze in vele plaatsen gewoond, een daarvan was Maarssen. Daar heeft Ingrid in het Vechtstreek Museum als gastvrouw gewerkt, https://www.vechtstreekmuseum.nl/, dat deed ze zo'n 2,5 jaar. Binnen het museum ontmoette ze ook de andere vrijwilligers. Sommigen wisten veel over de geschiedenis van de omgeving van Maarssen te vertellen. Ze genoot van de verhalen en leerde daardoor veel van de omgeving waar ze in die tijd woonde. Haar liefde voor honden en haar facilitaire inslag komen helemaal tot zijn recht in haar huidige vrijwilligerswerk. Ingrid was net verhuisd naar Hilversum en zocht iets met honden en vrijwillige inzet. Op de site van de Vrijwilligerscentrale zag zij een paar opties. Ze mailde Nicole hierover. Toevallig was Nicole net bij Hanny (in die tijd voorzitter van de hondenclub) geweest van de kynologenclub Gooi en Eemland en die wist dat ze een gastvrouw zochten. Er volgde een super leuke kennismaking en er was gelijk een klik tussen Hanny en Ingrid. Nu is Ingrid helemaal ingewerkt en heeft ze tijd gekregen om ook een praatje met de cursisten te maken, die met hun hondje een cursus komen volgen. Een leuke anekdote is dat Ingrid vroeger (zo'n 17 jaar geleden) eens bij precies dezelfde kynologenclub is geweest tijdens een speciale kooiker-hondjes-dag. Zij had destijds een kooikerhondje (een echte hondenkenner weet wat het is; een bruin/wit werkhondje, die een functie heeft op een eendenkooi). Dus toen ze daar aankwam was het zo van ‘He, ik ken het hier!’ Wat doe je in je vrije tijd vroeg ik haar. ‘Die heb ik niet’, vertelde ze, ‘mijn tijd is vrijwel helemaal gevuld, het is jammer dat de dagen niet uit 48 uur bestaan.’ Een van haar hobby’s is bridgen en daar stopt ze veel leer- en speeltijd in. Tijdens de beginnerscursus bridge, leerde zij een aantal leuke passievolle mede cursisten kennen. Zij vormden een groepje die na de eerste cursus al gelijk lid werden van een bridgeclub. Verder komen ze om de week bij elkaar om te bridgen en van elkaar te leren. Op de bridgeclub moesten ze tegen bridgers spelen met 30 /40 jaar ervaring. Tijdens de eerste drie avonden was ze zo zenuwachtig, dat ze niks meer wist, maar daarna zei haar bridgemaatje “ach, er moeten ook verliezers zijn” en nu spelen ze mee met de oude rotten en het gaat ze goed af! Naast het bridge is Ingrid lid van https://www.oopoeh.nl/ waar ze via hen in contact is gekomen met een dame in de buurt wiens hondje ze wekelijks uitlaat. En via https://www.swib.nl/ in Breukelen doet ze regelmatig korte en leuke cursussen zoals bijv. golfen, theeworkshop, muziek met trommels! Super leuk! Sinds kort is Ingrid ook gestart met zangles bij https://marjoleinsdancestudio.nl/ . Haar doel is om een keer aan te sluiten bij een pop- of gospelkoor in de buurt van Hilversum. Dit alles is nieuw voor haar, dus ze dacht eerst maar zangles nemen voordat ze zich bij een koor gaat aansluiten. Ook dit vind ze super leuk! Verder doet Ingrid ook aan krachttraining bij fysio Douma, die haar daarbij goed begeleiden. Kortom voor deze bezige bij is er weinig rust weggelegd. Maar goed, de rust vindt zij in haar nieuwe woning in Hilversum. Ze vind het heerlijk om te wandelen in het bos en op de hei, dat vlakbij haar huis ligt. Daar zit voor haar een rustmomentje. Ze ergert zich dan wel aan de te hardrijdende automobilisten in de prachtige natuur. Snel rijden in deze prachtige natuur met zoveel dieren (waar deze mensen waarschijnlijk geen weet van hebben), is geen optie voor haar, ‘als ik tijd zou hebben, dan zou ik me graag inzetten om daar iets tegen te proberen te doen’. Waarop ik denk ‘doe dat Ingrid want met jouw spirit en kracht gaat je dat zeker lukken! Ik ben voor!’ Veel dank aan Ingrid van Kessel. Werkt op zondagmorgen (1x per 14 dagen) bij de Kynologenclub Gooi- en Eemland https://kc-gooieneemland.nl/ Kom eens langs voor een bakkie koffie of voor de gezelligheid!

Lucy de Vries is een knappe, kleurrijke en vrolijke dame uit Hilversum, die getrouwd is en een dochter heeft van 25 jaren jong en ook eigenaar is van een hondje. Oorspronkelijk komt Lucy uit Rotterdam en is daarbij een trouwe Feyenoord fan. Haar hele schoonfamilie is voor Ajax dus een beetje tegengas is goed, lacht ze me toe. Lucy heeft ruim 30 jaar in de IT-wereld gewerkt, een pittige wereld waar ambitie en ego hoog in het vaandel staan. In deze IT-periode had ze een tussenpose en heeft Lucy zo’n 6 jaar gewerkt als docent Beeldende Kunst en Vormgeving op een middelbare school in de Bijlmer en dat deed ze met veel plezier. Met pretoogjes vertelt ze over deze school, die 2 jaar brugklas hanteerde waardoor VMBO-Basis en Vwo-leerlingen samen in de klas zaten. Dat was gedifferentieerd lesgeven. Lucy wilde meer dan alleen ‘een uurtje creatief zijn’, dus ook echt leren. Bijvoorbeeld over je fijne motoriek ontwikkelen, over culturen en achtergronden, de maatschappelijke waarden van kunst & cultuur. Ook gesprekken over hoe je eruit ziet, welke keuzes maak je, hoe kijk je naar de wereld? Dan kom je de verschillende niveaus van communiceren tegen. Het mentorschap vond Lucy het leukst, dan leer je de leerlingen kennen en volg je hen de twee brugklasjaren lang. “Maar ja, bij 1 of 2 uur lesgeven, ruim je samen op en de volgende 30 leerlingen komen de klas, soms met veel bombarie erbij, alweer binnen en dat gaat de hele dag en week door. Daar had ik het geduld op een gegeven moment niet meer voor.” Het mooie van deze school was wel, dat leerlingen werden beoordeeld naar niveau. Er werd gekeken naar het niveau van de leerling en als die het goed had gedaan dan was het Voldoende. Had diegene het beter gedaan, dan een Goed. Zo werd er dus niet met cijfers gewerkt maar met waarderingen. Het sociale gedrag werd eveneens besproken, hoe ga je met je medeleerlingen om en met de docenten? Dat is super, dat systeem past heel erg bij Lucy. Iemand vroeg eens aan Lucy: “Met hoeveel bruine kinderen werk je nu?”, waarop Lucy goudeerlijk antwoordde: “Geen idee, ik werk met leerlingen”. Na die onderwijsjaren ging Lucy terug naar de IT-wereld, dat ze een paar jaar volhield. Wat volgde was een periode in de ziektewet, dat duurde een tijdje tot het begon te kriebelen. Ze wilde iets gaan doen, verantwoordelijkheid dragen, onder de mensen zijn en iets toevoegen; een vorm van zingeving voelen. Lucy had zich al ingeschreven bij de Vrijwilligerscentrale en zag daar enkele leuke vacatures waarop zij reageerde. Maar de gewenste betrokkenheid en de uitgebreide voorbereiding daarbij was simpelweg net iets teveel verantwoordelijkheid. De Nieuwsbrief van de Vrijwilligerscentrale Hilversum bracht daar verandering in; een oproep voor hulp bij de VC zelf. Graag dacht Lucy! Zo kwam ze terecht bij de Vrijwilligerscentrale Hilversum achter de laptop, ondersteuning bij het registreren, mailen, schema’s en grafieken maken en veel in Excel werken. Lucy wil graag het idee hebben dat ze het kan en dit kan ze uiteraard goed. Na een prettige kennismaking met Nicole is ze alweer een half jaar ‘in dienst’. Voor haar is het werk overzichtelijk, klein kantoor, geen druk wat heel fijn is, en het klikt met Nicole, heel relaxed en schept plezier. Laatst was er een teamoverleg met alle VC’s van Versa en voor een onderdeel was Lucy daarbij, omdat zij een registratieonderdeel had aangepast. Waarop VC-collega Tanya zei: “Ik wil ook een Lucy!” Dat is het leukste van vrijwilligerswerk vertelt Lucy, dat je zo wordt gewaardeerd. “Ik bloeide er helemaal van op en fietste fluitend naar huis!” Na al die jaren in de IT-wereld op hoog niveau en onder hoge druk te hebben gewerkt is wat je doet vanzelfsprekend geworden. Hoe anders voelt die oprechte waardering die ze nu ontvangt. En dat ze iets toevoegt aan het werk van de anderen. “Dat is wat vrijwilligerswerk bij je doet”, vervolgt Lucy, “dan verandert er iets bij je. Je neemt een stap naar vrijwillige inzet en daarmee vind je de ander belangrijk, soms belangrijker dan jezelf. En als je ziet wat jouw inzet bij een ander doet, dat is oprechte waardering. Verrassend wat je ervoor terug krijgt! Het is een cliché ‘geven is leuker dan krijgen’ maar echt waar. Met geven maak je immers verbinding met de ander, bij krijgen ligt de focus op wat je krijgt en minder op wie dat geeft.” Bezige bij Lucy heeft naast haar vrijwillige inzet, haar gezin en huishouden ook een aantal hobby’s: ze is graag creatief met naaien, kantklossen, breien, en boetseert ze met liefde. In de toekomst wil ze een soort kast voor thuis gaan maken. Al eerder heeft ze een kapstok en bijzettafeltjes gemaakt, een volgende keer wordt dat dus een serieus meubelstuk. Daarnaast houdt ze van lezen, fietsen, wandelen met de hond en gaat ze regelmatig naar het Filmtheater in Hilversum. Gelukkig heeft ze een Cineville-pas, waardoor ze vaak in het Filmtheater te vinden is. “Met zo’n pas ga je vaker en zie je werkelijk parels van films.” Elke maandagmorgen werkt Lucy de Vries bij de Vrijwilliger Vrijwilligerscentrale Hilversum. Bedankt Lucy voor je verhaal!